De frisheid van het water bezorgt me kippenvel als ik langzaam via het trapje in het zwembad zak. Er zijn nauwelijks zwemmers in de borstcrowlbaan. Mooi, denk ik. Dan heb ik alle ruimte. Ik zet mijn duikbrilletje goed op en zet me enthousiast af van de kant. Zo lang mogelijk laat ik me uitdrijven en dan maak ik mijn eerste slagen.
Al na een halve baan dringt de realiteit zich aan me op. Dit is te zwaar. De kracht is uit mijn lijf verdwenen. In mijn hoofd zwem ik twintig banen, mijn lichaam zegt iets anders. Teleurstelling dient zich aan. Weer.
Ik draai me om en zwem langzaam met schoolslag terug. Ik dacht dat het wel weer zou gaan. Maar net als in mijn hele herstel van Long Covid gaat het in kleine stappen. Op wilskracht red ik het niet. Ik heb me te verhouden tot het tempo van mijn lichaam, niet tot wat mijn hoofd wil. Ik sta langs de kant. Alsof mijn lichaam me daar even neerzet.
Meer dan een jaar kom ik wekelijks in het zwembad. Ik houd het tempo van mijn lichaam aan. Soms versnel ik voorzichtig om te voelen waar de grens ligt. Ik pak ook het onderwater zwemmen weer op. Ooit kon ik een hele baan onder water. De eerste keren denk ik opnieuw: dit moet toch lukken. Halverwege raakt mijn adem op en schiet de paniek door mijn lijf. Elke keer kom ik boven.
In dit proces leer ik iets wat ik niet kan afdwingen. Holding space voor mezelf. De toon die ik in het begin tegen mezelf aansla is streng en ongeduldig. Mijn lichaam laat me in de steek, zo voelt het. Langzaam ontwikkelt er zich een houding in mij waarin ik blijf, ook als het ongemakkelijk wordt. Waarin ik niet duw en niet wegga. Vasthouden met open hand.
Vandaag ben ik weer in het zwembad. Ik ben van plan een baan onder water te zwemmen. Ik voel me fit en energiek en weet inmiddels dat ik de overkant zou moeten kunnen halen. Ik neem me iets voor. Als de paniek komt, blijf ik er iets langer bij dan voorheen. Dan pas kom ik boven. Waar ik ook ben in de baan.
Onder water voel ik de paniek opkomen. Ik breng mijn aandacht naar die plek in mijn lichaam. Ik weet dat ik niet meteen zonder adem zit. Ik kan altijd omhoog. En ik laat één gedachte toe: het is oké.
Er klinkt een andere stem in mij, standvastig. Je kan dit. Deze keer haal ik de overkant. Niet omdat ik mezelf heb geforceerd, maar omdat ik ben gebleven. Binnen de grens die mijn lichaam aangaf.
Ik zit op de rand van het zwembad en kom op adem. Gevoelens mogen er zijn. Mildheid ook. Dit is wat ik oefen: ongemak verduren zonder mezelf te verlaten.
Steeds duidelijker wordt hoe deze houding ook mijn werk kleurt. In gesprekken met cliënten die komen met vragen waar geen snelle antwoorden op zijn. Waar pijn, angst of verwarring niet opgelost hoeft te worden, maar wel gedragen. Wat ik kan aanbieden, is geen quick fix, maar bedding. Aanwezigheid. Een tempo waarin iets mag ontstaan.
Holding space is daarin geen techniek die je toepast, maar een innerlijke houding die je leert belichamen. Door het zelf te oefenen. Door te ervaren hoe het is om niet te forceren en niet weg te gaan. Dat is één van de dingen die in de cursus Holding Space wordt verdiept: het vermogen om bij jezelf te blijven, zodat je die ruimte ook voor een ander kunt houden.
Herstellen is geen rechte lijn. Werken met cliënten evenmin. Beide vragen om vertraging, afstemming en moed om het ongemak niet meteen glad te strijken. Om te blijven bij wat zich aandient, ook als het schuurt.
Daar, zittend op de rand van het zwembad, kijk ik naar de baan onder water die ik net gezwommen heb. Voor mij een mijlpaal. Herstellen is als topsport, zonder publiek.
Een mijmering over ongemak. Over blijven. Over belichamen. En over de vraag die zich telkens opnieuw aandient: kun je zijn met wat er is, zonder het meteen te willen veranderen?
Jezelf onderdompelen in holding space. Wees welkom als het je aanspreekt op 9, 10 en 11 maart 2026 geven we in Katwijk aan Zee bij de cursus Holding space: 'Werken met cliënten & Koesteren van je welzijn'. Klik hier voor meer informatie. Drie dagen om te oefenen in blijven, afstemmen en verduren. Voor jezelf. Omdat je alleen kunt geven wat je hebt.
Zonder quick fixes, met bedding.
Warme groet, Brenda
Reactie schrijven